Victor Kossakovsky reist van ruïnes naar rampgebieden en laat zien hoe onze stenen getuigen zijn van zowel onze grootsheid als onze blindheid. Met een hypnotiserend ritme en een diepe gevoeligheid toont hij hoe bouwen ook vernietigen kan zijn – en hoe weinig ruimte we nog laten voor de natuur. Deze film raakte me, omdat hij iets blootlegt wat ik zelf vaak voel: het ongemakkelijke besef dat vooruitgang niet altijd vooruit is.