Als jongens zaten zij opgesloten in Japanse interneringskampen, waar honger, geweld en voortdurende dreiging het dagelijks leven bepaalden. Over die ervaringen werd na de oorlog nauwelijks gesproken, vaak zelfs niet binnen hun eigen gezinnen. Rond de tafel delen ze alsnog hun verhalen: over scheiding van hun moeders, over misbruik, en over de onverwachte bevrijding na de Japanse capitulatie, die zowel opluchting als verwarring met zich meebracht. Wat jarenlang verzwegen bleef, krijgt hier alsnog woorden.

In 2024 maakte regisseur Pieter van Huystee de documentaire Als ik mijn ogen sluit, waarin hij vertelt hoe het vrouwen in Nederlands-Indië verging tijdens de Japanse bezetting. Onontkoombaar dat het verhaal ook vanuit het mannelijke perspectief vertelt moest worden. Dat heeft hij nu gedaan met De Indische Tafel, jongens van de Japanse kampen.