De vier perspectieven geven een variërende blik op welke wijzen dieren je leven kunnen verrijken. Claudia, een getraumatiseerde veteraan in Zweden, wil haar hulphond bij haar houden – zelfs na de dood. Jager Debbie worstelt met het stigma of je nog een dierenliefhebber kunt zijn, zelfs na participatie in de jacht, maar zoekt ondanks de bedreigingen, met elk schot, verbinding met het dier dat ze ‘eert’. Jari, als kind gepest, ervaart bij dieren wél het gevoel van thuiskomen en toevlucht. En Wesley, meesterpreparateur, werkt ondanks moeilijkheden uit het verleden in stilte toe naar zijn jeugddroom: het opzetten van een tijger voor het Europees Kampioenschap taxidermie.

ANIMORPHIA reflecteert op rouw, trauma en de schijnende schoonheid van de dood – zonder oordeel, maar met enorme betrokkenheid. De film bevraagd onze morele omgang met de dierenwereld, verteld vanuit mensen voor wie dieren alles betekenen.