Wanda

In 1970 verscheen Wanda, een film die zijn tijd ver vooruit was. Het was Barbara Lodens enige speelfilm: een ambitieus project dat ze zelf schreef, regisseerde en waarin ze de hoofdrol vertolkte. Ze leverde hiermee een baanbrekende bijdrage aan de Amerikaanse onafhankelijke cinema, met een vrouwelijk personage dat destijds zelden op het witte doek te zien was: kwetsbaar, stuurloos en zonder verlossend perspectief.

Het Pennsylvania van eind jaren ’60 is roetgrijs gekleurd door de zware industrie. In dit kille landschap zwerft de zachtaardige Wanda rond, van groezelige motels naar troosteloze bars, zonder duidelijke richting. Ze is alleen: haar huwelijk is voorbij, de voogdij over haar kinderen heeft ze verloren. Kwetsbaar en stuurloos raakt ze verstrikt in het gezelschap van wrede mannen die haar het criminele circuit in trekken. Duidelijk wordt dat vrijheid weinig betekent wanneer nergens een toekomst lonkt.

Tot op de dag van vandaag blijft Wanda kunstenaars en filmmakers inspireren. Gefilmd op korrelig 16mm in een vérité-stijl ademt de film een rauwe directheid die nog altijd onder de huid kruipt. Wanda werd in 1970 bekroond met de prijs van de filmcritici in Venetië en groeide uit tot een sleutelfilm binnen de onafhankelijke cinema. Meer dan vijftig jaar later heeft de film niets aan urgentie verloren.