Fuki beweegt zich tussen school, ziekenhuisbezoeken en een huis waarin weinig ruimte is voor aandacht. Toevlucht vindt ze in haar verbeelding. Hierdoor raakt ze gefascineerd door telepathie, experimenteert ze met hypnose en zoekt ze menselijk contact via een telefoonlijn voor volwassenen. Haar nieuwsgierigheid brengt haar in situaties die ze niet altijd kan overzien. Ondertussen probeert ze op haar eigen manier grip te krijgen op wat er om haar heen gebeurt: een groot verlies dient zich langzaam aan.

De Japanse regisseur Chie Hayakawa schetst met Renoir een oogstrelend portret van een kind dat zich terugtrekt in haar binnenwereld, en laat op kalme wijze realiteit en verbeelding in elkaar overlopen. Geïnspireerd door haar eigen jeugd, toen haar vader stervende was, krijgt de film een persoonlijke lading. De titel verwijst naar de impressionistische schilder Pierre-Auguste Renoir, wiens werk op subtiele wijze in de film is verweven.