De vader van Dawood, een imam en voormalig moedjahedien-strijder, leidde een leven van armoede en oorlog. Dat vertaalde zich in de opvoeding van zijn kinderen, die hij behandelde als soldaten. De bijnaam die Dawoods ouders hem gaven, 'Paikar', betekent ook ‘oorlog’ of ‘krijger’. Vanuit Amsterdam keert Dawood terug naar huis om opnieuw contact te zoeken met zijn vader, die hij liefkozend ‘Baba’ noemt. Een poging om hun beladen geschiedenis te verwerken en zijn vader beter te begrijpen. Samen onderzoeken ze Baba's verleden door Afghanistan, Iran en Irak. Plaatsen die getekend zijn door geloof en geweld, ballingschap en terugkeer. Terwijl ze door de ruïnes van de herinnering lopen, onthult de film lagen van intergenerationeel trauma, maar ook van veerkracht en onuitgesproken liefde.

Paikar, op IDFA bekroond met drie prijzen, is een persoonlijke zoektocht naar bevrijding én een universeel verhaal over het overwinnen van vervreemding. Een film die laat zien hoe, zelfs te midden van tegenspoed, ruimte kan ontstaan voor vrijheid, creativiteit en nieuwe verbondenheid.

''In deze fascinerend fragmentarische film haalt het lot de filmende zoon steeds weer in'' de Volkskrant

''De film begint wat fragmentarisch, maar komt uiteindelijk tot leven'' ★★★ NRC

''Dit wonderlijke egodocument is een afrekening met intergenerationeel trauma'' - Het Parool

''Hilmandi schept met dit persoonlijke portret ook een beeld van de ontworteling van vluchtelingen'' - de Filmkrant