In een therapeutische setting gaan de patiënten het gesprek aan met een psychiater die buiten beeld blijft. Opmerkelijk is dat de psychiater niet alleen de personen zelf spreekt, maar dat ook hun stemmen een plaats krijgen in het gesprek. Deze revolutionaire benadering biedt ruimte voor erkenning en begrip in plaats van onderdrukking of ontkenning. Gaandeweg wordt zichtbaar hoe ervaringen uit het verleden doorwerken in het heden, en hoe complex de menselijke geest kan zijn.

Mijn woord tegen het mijne is een indringend maar respectvol portret van mensen die proberen samen te leven met wat zich in hun hoofd afspeelt, maar ook over heling en de geleidelijke weg naar acceptatie.