Het kermisleven is niet eenvoudig: je bent altijd onderweg, je kunt nergens echt aarden en je verdient weinig. Het komt Suzanne dan ook goed uit wanneer ze per ongeluk wordt aangezien voor een medium. Haar nieuwe ‘talent’ blijkt een lucratieve bijverdienste. Een van haar klanten is schilder Antoine Balestro, diep in rouw om zijn overleden geliefde Irène. Hij vraagt Suzanne contact te leggen met Irène. Dankzij het dagboek van Irène wordt Suzanne steeds overtuigender, terwijl ondertussen ook de aantrekkingskracht tussen haar en Antoine groeit.

Het is soms makkelijker om je vast te klampen aan een illusie dan de realiteit onder ogen te zien. Dat laat regisseur Pierre Salvadori op gelaagde wijze zien in La Vénus électrique. Salvadori giet het verhaal in de vorm van een romantische komedie, maar onder de luchtige toon schuilt een verhaal over bedrog, rouw en de behoefte om ergens in te geloven. Openingsfilm van het Festival van Cannes 2026.