Basilio en zijn moeder Iñes behoren allebei niet meer tot de levenden, maar rust hebben ze niet gevonden. Zijn vader werd vermist en nooit teruggevonden - een leegte die hen dwingt naar hem op zoek te gaan. Hun tocht voert hen door een landschap van herinneringen, waarin Basilio wordt geconfronteerd met zijn verleden. Tijdens de oorlog koos hij voor het leger, een keuze die hem heeft achtergelaten met een knagend schuldgevoel over het geweld dat hij heeft aangericht. Hoe anders was zijn moeder, die juist vasthield aan haar geloof in menselijkheid. Wat Basilio rest, is een zoektocht naar verlossing.

Met een losse, bijna dromerige structuur laat César Augusto Acevedo in Horizonte herinneringen en tijd in elkaar overvloeien. In een mistig, dreigend landschap ontstaat zo een magisch-realistisch portret van leven en dood, en van de sporen die een mens achterlaat.