Gioia mia

In Gioia mia, het speelfilmdebuut van de Italiaanse regisseur Margherita Spampinato, moet een aan zijn smartphone verknochte jongen zich ineens staande houden in een wereld zonder wifi of schermen. Vanuit Milaan wordt Nico naar Sicilië gestuurd, waar hij de zomer moet doorbrengen bij zijn oudtante Gela. Zij is op leeftijd, geworteld in geloof en traditie. De generatiekloof zorgt voor stroefheid, maar groeit uit tot een onverwachte band.

Ultrakort: het kleine filmcadeautje vóór de hoofdfilm! Ultrakort films zijn kort, verrassend en vaak betoverend mooi. Voorafgaand aan deze film zie je de animatie Wad is, is nu van Jikke Lesterhuis. Waarin een vogelrestaurant op een zandplaat in de Waddenzee leeft op het ritme van het tij, tot één enkele voetstap alles uit balans brengt.

Met veel tegenzin arriveert Nico in het eenvoudige appartement van zijn oudtante in Sicilië. Hij mist Milaan, zijn vrienden, en bovenal zijn smartphone. Gela leeft een tegenovergesteld leven: vaste ritmes, vol geloof en traditie. De generatiekloof zorgt voor dagelijkse botsingen, en lijkt aanvankelijk onoverbrugbaar. Toch ontstaat er gaandeweg ruimte voor nieuwsgierigheid en herkenning. Achter hun botsende temperamenten schuilen gevoelens die ze beiden moeilijk onder woorden brengen.

In de hartverwarmende coming-of-age Gioia mia kiest Margherita Spampinato voor een tedere observatie van het samenzijn tussen twee generaties. In het trage ritme van de Siciliaanse zomer verschuift de afstand tussen Nico en Gela langzaam, en maken de dagelijkse botsingen geleidelijk plaats voor een onverwachte verbondenheid.